หลายคนถามว่า ทำไมผมถึงพูดคุยแต่เรื่องเครียดๆ แถมแนวทางของบล็อกก็เอาแน่เอานอนไม่ได้ด้วย ว่าไปสายไหน ทางไหน ซึ่งตรงนี้ผมขอบอกไว้เลยว่า ผมจะเขียนเกี่ยวกับ ไลฟ์สไตล์ ความคิด แนวคิดของผม ซึ่งไม่ได้มีเพียงเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เรื่องเดียวเท่านั้น มันหมายถึงมุมมองของผม แบบ 360 องศาต่อเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในสมองทุกเรื่อง สุดแต่ว่าจะหยิบยกเรื่องใดขึ้นมาเขียนมาโพสต์เท่านั้น ซึ่งผมเองได้ประกาศเจตนารมย์(หรูไปป่าวครับ) ไว้ตั้งแต่โพสที่ 1 แล้วด้วยครับ สามารถย้อนกลับไปดูได้เลย

เอาล่ะ ! เข้าเรื่องของเราดีกว่า ผมกำลังจะพูดถึงเรื่องของภาวะโลกร้อน ซึ่งกำลังเป็นปัญหาระดับโลกที่สำคัญชนิดที่เรียกได้ว่า จะมองข้ามไปไม่ได้เอ่เสียเลย

ข้อมูลจาก http://www.whyworldhot.com บอกเอาไว้ว่า ในเวาลายี่สิบปีที่ผ่านมามีคตวามเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงเกิดขึ้นกับสภาวะแวดล้อมของโลกมาก ยกตัวอย่างเช่น ธารน้ำแข็งขั้วโลก ที่แต่ก่อนเคยเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บของเกล็ดก้อนน้ำแข็งขนาดยักษ์ บัดนี้ได้สลายตัวกลายเป็นน้ำไหลลงสู่มหาสมุทร ทำให้ระดับน้ำในมหาสมุทรเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า

ฟังเผินๆ อาจจะดูเป็นเรื่องไกลตัว แต่ ลองคิดดูสิครับ ถ้าเกิดอยู่ๆ พื้นที่ริมทะเลต้องจมหายไปใต้น้ำทะเลที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างฉํบพลัน มันจะน่ากลัวขนาดไหน นี่ไม่รวมถึงภัยพิบัติอื่นๆ อันอาจเกิดขึ้นได้นะครับ

ทั้งนี้ เหตุการณ์ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นไม่ได้ส่งผลต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างเดียวเท่านั้น แต่ส่งผลถึงบรรดาสัตว์ตาดำๆ ไม่รู้ อิโหน่อิเหน่ด้วยเลย อย่าเงเช่น หมีขั้วโลก ที่ออกไปหากินกลางแผ่นน้ำแข็งโดยการจับปลา มันไม่สามารถกลับเข้าฝั่งได้เนื่องจากน้ำแข็งละลายเร็วผิดปกติ และ ปีหนึ่งๆ หมีที่น่าสงสารเหล่านี้จะตายเพราะจมน้ำจากสาเหตุดังกล่าวจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

(ภาพหมีขั้วโลกกำลังหาทางกลับบ้าน แต่หนทางถูกตัดขาดเสียแล้ว !)

นี่ยังไม่รวมถึง พายุต่างๆ ที่มีอำนาจร้ายแรง อย่าง เฮอริเคน แคเทอริน่า ที่พัดถล่มอเมริกาซะยับ คร่าชีวิตอเมริกันชนไปเป็นพันๆ คน

แม้กระทั่งบ้านเรายังได้รับผลกระทบเลยครับ อย่างสภาพดินฟ้าอากาศที่แปรปรวน หน้าหนาวไม่หนาวจัด ทำให้นกบางชนิดที่อพยพลงใต้ในฤดูหนาวไม่อพยพ หรือ อุทกภัยที่เกิดขึ้นบ่อยๆ ในหน้าน้ำหลาก ล้วนมีสาเหตุมาจากภาวะโลกร้อนนี่เองครับ

แม้จะมีการรณรงค์ลดการใช้พลังงาน ทำให้มีความตื่นตัวด้านปัญหาโลกร้อนสูง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ ประเทศมหาอำนาจ ที่ใช้พลังงานสูง หันมาสนใจแก้ปัญหานี้อย่างจริงจัง โดยยกเรื่องปัญหาอื่นๆ(ที่เขาก่อไว้) มาอ้าง ในขณะที่ธรรมชาติก็ถูกทำลายลงไปทุกวันๆ

ไม่แน่นะครับ เหตุการณ์ใน The day after tomorrow อาจเกิดขึ้นจริง หากเรายังไม่ร่วมมือกันหยุดยั้งภัยพิบัติร้ายแรงนั้น ก่อนที่มันจะมาถึงตัว ซึ่งหากถึงเวลานั้นขึ้นมาจริงๆแล้วล่ะก็…

 ผมเกรงว่ามันจะสายไปแล้วล่ะ !

ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้ตัว หรือเพิ่งมาตื่นตูมเอาตอนนี้นะครับ ทั้งๆที่ย้อนหลังไปสามสี่ปีก่อน วงการสิ่งแวดล้อมโลก พูดถึงเรื่องนี้กันให้แซด

ครับ โลกของเรามันเปลี่ยนไปจริงๆ  แต่ก่อนอื่นที่จะพูดถึงปัญหานั้น เรามาดูกันดีกว่า ว่า จริงๆ แล้ว ไอ้ภาวะโลกร้อนอะไรเนี่ย มันคืออะไรกันแน่

วิกิพีเดียบอกเอาไว้ว่า

“

ปรากฏการณ์โลกร้อน หรือ ภาวะโลกร้อน (global warming) คือปรากฏการณ์ที่อุณหภูมิเฉลี่ยของผิวโลกและผืนมหาสมุทรสูงขึ้น โดยมีก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ และก๊าซเรือนกระจกอื่นๆ เป็นตัวการกักเก็บความร้อนจากแสงอาทิตย์ไว้ไม่ให้คายออกไปสู่บรรยากาศ

ปรากฏการณ์โลกร้อนถือเป็นผลพวงจากการมีก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เกิด ขึ้นในบรรยากาศ ซึ่งเป็นสาเหตุให้รังสีความร้อนที่ผ่านชั้นบรรยากาศเข้ามาถูกกักไว้ในโลกโดย ไม่สามารถสะท้อนกลับออกไปได้ หรือที่เรียกว่าภาวะเรือนกระจก การเกิดขึ้นของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ส่วนใหญ่มีสาเหตุจากกระบวนการเผาไหม้ของการใช้เชื้อเพลิงฟอสซิล อาทิ น้ำมันปิโตรเลียม ถ่านหิน เป็นต้น ทั้งจากกิจกรรมการขนส่งและการผลิตกระแสไฟฟ้า แนวทางหนึ่งของการลดปริมาณการผลิตก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ คือ ลดการใช้พลังงานจากเชื้อเพลิงฟอสซิล โดยส่งเสริมการใช้พลังงานหมุนเวียนให้มากขึ้น อาทิ พลังงานชีวมวล พลังงานน้ำ พลังลม พลังงานแสงอาทิตย์ พลังงานจากเซลล์เชื้อเพลิง พลังงานนิวเคลียร์ เป็นต้น อย่างไรก็ตามการส่งเสริมการใช้พลังงานหมุนเวียนจะประสบความสำเร็จมากน้อย เพียงใดย่อมขึ้นอยู่กับความก้าวหน้าในการพัฒนาเทคโนโลยีมารองรับ ซึ่งปัจจุบันการใช้พลังงานหมุนเวียนบางประเภทยังมีต้นทุนที่แพงกว่าพลังงานจากเชื้อเพลิงฟอสซิล (เช่น พลังงานแสงอาทิตย์พลังงานจากเซลล์เชื้อเพลิง) มีกระแสต่อต้านจากมวลชนเกี่ยวกับผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม (เช่น พลังงานนิวเคลียร์ พลังงานน้ำจากการสร้างเขื่อน) และปัญหาความเพียงพอของวัตถุดิบในการผลิตเชื้อเพลิง (เช่น พลังงานชีวมวล ซึ่งใช้วัตถุดิบร่วมกับภาคเกษตร)”

ส่วนอันนี้เป็นภาพครับ กราฟแสดงถึง อันตรายแอบแฝงในรอบหลายปีที่ผ่านมา

(คลิกเพื่อชมภาพใหญ่)

จะสังเกตได้ว่า อากาศมันเปลี่ยนไปมากจริงๆ ครับ เดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อนบางวันครึ้มฟ้าครึ้มฝนอย่างปีนี้ กลางฤดูหนาวแท้ๆ ร้อนตับแตก ทั้งๆ ที่ สักสามสี่ปีก่อนในช่วงนี้ผมยังนั่งผิงไฟ เผาข้าวหลามอยู่บ้านนอกอยู่เลย

มันหนาวจริงๆ ครับ สมัยก่อนน่ะ (ที่จริงก็ไม่นาน สามสี่ปีก่อน) จำได้ว่ายังห่มผ้าห่มนวมหนาแบบสองชั้น ซุปเปอร์เดอลุกซ์อยู่เลย มาปีนี้ เทพเลยครับท่าน นอนผึ่งลมหนาวร้อนๆ ในตอนเช้า ด้วยการถอดเสื้อแสงออกหมดจนเหลือแต่ บ็อกเซอร์ตัวเดียว เปิดพัดลมนอนด้วย อากาศหนาวๆ(ร้อนๆ) ในตอนเช้าๆ ทำเอาผมเหงื่อไหลไคลย้อยเลยทีเดียว

บนยอดภูคลาสสิกอย่างภูกระดึง เดี๋ยวนี้ขอบอกไม่ค่อยหนาวแล้ว สมัยก่อนอาบน้ำบนภูคือนรก แต่เดี๋ยวนี้อากาศเย็นสบาย แค่เย็นๆ ไม่ถึงกับหนาวจับกระดูกดำ

ปัญหานี้แก้ไม่ได้ง่ายๆ ครับ แต่เราสามารถแก้ไขได้ หาทุกคนร่วมมือกัน

ขอวิงวอนครับ

ไหนจะวันพ่อ วันรัฐธรรมนูญ วันเลือกตั้ง เลยไปถึงปีใหม่โน่น

วันนี้ก็หยุดอีก วันรัฐธรรมนูญครับ ผมเองไม่รู้จะไปเที่ยวไหน กับใคร ก็คงต้องนอนอยู่ห้องเล่นเกมไปวันๆ แหละมั้ง เข้าทำนองใช้เวลาอย่างไม่คุ้มค่า

ก็จะให้ทำไงได้

คนมานโสดอ่า

มองไปทางไหน คนเค้าก็มีคู่กานไปหมด มีแต่เราที่เหาเศร้าอยู่คนเดียว อยากมีแฟนครับ สาวไหนสนใจส่งใบสมัครมาได้เลย ไม่มีสัมภาษณ์นะจ๊ะว่าเข้ไปนั่น

ที่ว่างงกับวันหยุดก็ตรงนี้แหละ 555 ไม่มีแฟน เดินควงแขนไปไหนมาไหนด้วย ยิ่งช่วงนี้ขอนแก่นมีงานไหม ไม่อยากไปคนเดียวเล้ย หุหุ ทั้งๆ ที่ long weekend แท้ๆ

เฮ้อ จะว่าไปวันหยุดยาวนี่ก็ไม่ดีเลยแฮะ

หลักๆ ก็เป็นเรื่องฝึกงานนี่แหละครับ ที่ทำให้นักศึกษาปี 4 อย่างผมค่อนข้างจะหนักใจอยู่สักหน่อย

โธ่ ! ก็มันสำคัญเทียบเท่าวิชาโปรเจ็กต์เลยน่ะสิ

เอาละๆ ผมว่าเลิกคุยเรื่องเครียดๆ แล้วเข้าเรื่องกันดีกว่าครับ

ตอนนี้ผมอยู่ในออฟฟิศครับ ในรูป ด้านหลัวผมคือ ซากคอมพิวเตอร์ กองเท่าภูเขาที่ผมต้องจัดการให้เสร็จในวันนี้

ในออฟฟิศ จะแบ่งการทำงานออกเป็นหลายๆฝ่าย คือฝ่าย sell และฝ่าย service ผมอยู่ฝ่ายหลังครับ หน้าที่หลักๆ คือการซ่อมคอมพิวเตอร์ ซึ่งมีโน้ตบุ๊ค เป็นส่วนใหญ่ และ พีซี ซึ่งพบได้น้อยลงทุกวัน ส่วนมากเป็นเครื่องแม่ข่ายซะส่วนใหญ่ที่เป็นประเภทพีซี อุปกรณ์ภายในของโน้ตบุ๊ค ซับซ้อนและเปราะบางมากครับ นิดๆ หน่อยๆ หักแล้ว เสียหายไปเลยก็มีเยอะ

อีกรูปครับทำหน้าเหรอหรา ตอนโดนหัวหน้าด่า !

บรรยากาศใน office เต็มไปด้วยกลิ่นของพลาสติก แผงวงจร และกลิ่นไหม้ของอุปกรณ์อิเล็คทรอนิกส์ ลอยตลบอบอวนไปหมด อ้อ เน็ตก็มีเล่นนะครับ แต่ไม่ค่อยได้เข้า งานล้นมือเลย

โพสต์นี้ผมใช้เครื่องของลูกค้าเขียนนะครับ บวกกับรูปถ่ายสองรูปนี้ด้วย อิอิ

ไปละครับ ทำงานต่อ !!!

ถ้าดูจากร่าง รธน. เล่มสีเหลืองที่พิมพ์แจกจ่ายให้กับคนไทยทั่วประเทศ ทุกๆ บ้าน ก็ต้องบอกได้เลยว่า เป็นความพยายามที่เกือบจะล้มเหลวของรัฐบาล

ก็ลองคิดดูสิ หนังสือเล่มหนาไม่รู้กี่ร้อยหน้า แถมข้างในยังบรรจุไปด้วยภาษากฏหมายล้วนๆ ชาวบ้านอย่างเราๆ หรือตาสีตาสาปลายนา ก็คงได้แต่ส่ายหน้าบอกไม่รู้เรื่องเท่านั้นแหละ

ความจริงรัฐบาลน่าจะทำเป็นอภิปรายหรือจัดกลุ่มอาสาสมัคร อธิบายไปด้วยในตัวเสร็จสรรพเลย ว่า ไอ้หนังสือเล่มหนาๆ นั่นน่ะ ระบุถึงสิทธิของชนชาวไทยภายใต้ รธน. อย่างไรบ้าง(ฮา..)

19 สิงหา คือวันลงประชามติ ว่าจะรับหรือไม่รับ ร่าง รธน. ฉบับนี้

แต่ให้ตายเถอะ ผมมีความรู้สึกว่า ในวันนั้น  คนน่าจะไปใช้สิทธิ์ ได้ไม่ถึงครึ่ง ของ 63 ล้านคนไทยทั่วประเทศ

แต่อย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ร่าง รธน. ฉบับนี้คงจะผ่านฉลุยได้แน่ๆ โดยไม่ต้อง พิจารณา จากประชามติ และประชาชนก็คงต้องนั่งตาปริบๆ ส่ายหัวไม่รู้เรื่องอยู่อย่างเดิม

19 สิงหาคม …. มันขึ้นอยู่กับใคร??

ภาพ : การชุมนุม

ในสังคมแบบทุนนิยม ที่มีความเหลื่อมล้ำกันทางสังคม เศรษฐกิจ มันแบ่งแยกชนชั้นของคนออกเป็นหลายชั้น ชนชั้นสูง มีเงิน มีอำนาจ มักแยกตัวแยกสังคมออกไปสุงสิงเฉพาะกลุ่มของตนเท่านั้น

คัดส่วนที่เรียกว่า ชนชั้นล่าง ชนชั้นรากหญ้า คือคนจนคนธรรมดา ที่มีมีทั้งเงิน ทั้งอำนาจ และสิทธิ์เสียงในสังคมเอาไว้เบื้องหลัง เบื้องล่าง และตั้งแง่รังเกียจเอาไว้….

ผมเฝ้ามองดูพฤติกรรมความเหลื่อมล้ำเหล่านั้นอยู่เงียบๆ พิจารณาอยู่คนเดียวในมุมๆหนึ่ง เสพสื่อและข่าวสารสดๆ ทั้งจากโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ และ สื่อออนไลน์

มันมากเกินพอที่จะบอกว่า ที่สังคมไทยของมันยุ่งเหยิงวุ่นวายอยู่ทุกวันนี้เพียงเพราะคำว่า “ชนชั้น”

ชนชั้นสูงที่มีอำนาจ มีเงิน แต่สูญเสียอำนาจนั้น พยายามใช้เงินที่ตนเองมีเพื่อดึง “อำนาจ” กลับมาสู่ตนเองและพวกพ้อง

ส่วนชนชั้นรากหญ้า หรือคนเดินดินธรรมดาๆ อย่างเราๆ ก็พยายามใช้สิทธิ์ ใช้เสียงอิสระที่ตนเองมีอย่างเหลือเฟือในการต่อต้าน ไม่ยินยอมรับอำนาจแบบเผด็จการกลายๆ ของชนชั้นมีอำนาจ ของท่านคนนั้น !

มันจึงกลายเป็นสงครามเย็นที่เริ่มครุกรุ่นรุนแรงขึ้นมาเรื่อยๆ ส่อแววกลายเป็นสงครามกลางเมือง หรือเหมือนเหตุการณ์ในเดือนตุลา 

ทว่า ในหน้าฉากที่ดูเหมือนจะเป็นการต่อสู้กันทางสิทธิ์เสรีภาพภายใต้ธงไตรรงค์สีเขียว(เน้นว่าสีเขียว…ของทหาร)  แต่ที่จริงแล้วกลับไม่รู้ว่าตนเองกำลังเล่นเกมอยู่ภายใต้เส้นที่คนอื่นขีดเอาไว้

คงต้องโทษว่าเป็นความเหลื่อมล้ำทางสังคมล่ะมั้ง…

1. แกล้งเนียนเข้าไปทัก

แบบว่าวิธันี้อาจจะจำกัดว่าผู้ใช้ต้องเป็นประเภทหน้าหนา ประมาณคอนกรีตเรียกพี่ได้ล่ะมั้ง วิธีการก็ง่ายๆ แกล้งเข้าไปทักว่าชื่อนั้นชื่อนี้ แล้วพูดคุยไปอย่างงั้นอย่างนี้ ประมาณว่า “เอ่อ…ติ๊กจำเราได้มั้ยอ่ะ เราโข่งไง” อันนี้เป็นต้น ถ้าสาวเจ้ายอมเล่นด้วยเราก็สามารถเนียนทำความรู้จักกับเธอได้ แต่ถ้าเธอไม่เล่นด้วย….ก็กินแห้วไปตามระเบียบ

2.ฟอร์มถามเวลา

อันนี้เป็นมุขโบร่ำโปราณที่ว่ากันว่าใช้มาตั้งแต่สมัยคุณปู่แล้ว วิธีก็ง่ายๆ เช่นกัน เพียงแค่คุณเนียนเข้าไปถามเวลา แต่ข้อควรระวังคือ สังเกตว่าเธอมีนาฬิกาหรือไม่ และสำหรับท่านชายที่มีนาฬิกา กรุณาถอดออกเสียก่อนจะโดนเธอด่า

3.ทำเท่เข้าไปคุย

มุกนี้ขอบอกว่าสำหรับคนที่(คิดว่า)หน้าตาท่าทางของตนเองเท่เข้าขั้นเท่านั้น คือ ประมาณว่าทำเกร่เดินเข้าไปคุยดื้อๆ ซะงั้น ถ้าคุณหล่อ ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นตรงกันข้าม ระวังวงแตกนะเออ

4.ฟอร์มถามทาง

หนึ่งในบรรดามุกคลาสสิก ที่ยังคงใช้ได้อย่างต่อเนื่อง วิธีทำ เนียนเข้าไปถามทางประมาณว่า “เอ่อ เธอรู้จักหมู่บ้านโคกอีโด่ยหรือเปล่าฮะ” ถ้าเธอตอบว่ารู้ ก็เข้าทางเรา แต่ถ้าเธอตอบว่าไม่ ก็กลับไปใช้กลยุทธ์ในข้อ 2 แล้วตีซี้ไปเลย

5.ฟอร์ม สำออย

วิธีนี้เหมาะสำหรับ ผู้ที่ไม่กล้าที่จะเข้าไปจีบแบบตรง ประมาณว่ากะจะอาศัยสถานการณ์นำพาไปว่างั้นเถอะ วิธีทำ คุณแกล้งนอนเจ็บ เพื่อเรียกร้องความสนใจให้เธอคนนั้นหันมองคุณ ต่อจากนั้นก็แล้วแต่คารม ละกันนะ

6. สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ

หลังจากแผนการในข้อที่แล้วไม่ค่อยเวิร์ค เธอคิดว่าเราเป็นพวกสำออยเกินเหตุไปซะงั้น ก็ต้องมาถึงข้อนี้ ที่สำคัญคือคุณต้องเตี๊ยมซักซ้อมให้ดีก่อนทำนะ วิธีทำ แกล้งใช้เพื่อนสนิทให้เป็นผู้ร้าย กลั่นแกล้งสาว ๆ แล้วสวมรอยเจ้าชายขี่ม้าขาว ไปช่วยเหลือ รับรองประทับใจ (เว้นแต่นายเพื่อนตัวดีมันจะหน้าตาดี 8 วิธีจีบสาว ได้ก็ดีไป ไม่ได้ขอโทษด้วยละกันนะ ครับผม)

7.คารมเป็นต่อรูปหล่อเป็นตุ๊ด เอ๊ย เป็นรอง

ผู้ชายส่วนใหญ่ที่เป็นแมนแท้ๆ หน้าตาก็ไม่ได้หล่อเลิศเลอมากมายหรอกครับ แต่สิ่งที่ทำให้เค้าเหล่านั้น จีบหญิงติด ก็คือคารม นี่แหละ แต่ต้องใช้ความจริงใจด้วยนะ ไม่ใช่แบบว่า สะตอไปจีบเขา อย่างงั้นอ่ะจีบทั้งชาติก็ไม่ติด

8.(วิธีลับ)ฉุด

ถ้าทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอมาสนใจแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ผล ก็ลองเอาวิธีนี้ไปใช้กันครับ แต่ต้องเตรียมใจสำหรับการเข้าไปนอนในคุกไว้บ้างเน้อ เหอๆ แล้วจะหาว่า หล่อไม่เตือน

คราวหน้าพบกับ ลักษณะของหญิงสาวแต่ละแบบครับผม

เรียบเรียงจาก : http://www.yenta4.com/webboard/viewtopic.php?cate_id=53&post_id=238394

ก็จะไม่ให้วุ่นวายได้ยังไงล่ะ ก็วิ่งวนอยู่ระหว่าง ฝ่ายทะเบียน กับภาควิชา เพื่อยื่นคำร้องลงทะเบียนเรียนใหม่หลังจาก ดรอป ไปเทอมนึง ทีนี้มันมีปํญหาตรงที่ ฝ่ายทะเบียนกับภาควิชา มันอยู่ไกลแสนน่ะสิ

ห่างกันเกือบ กิโลฯ แน่ะ

โห

จะว่าไม่ไกลก็ว่าได้ครับ แต่ลองวิ่งวนกลับไปกลับมาพร้อมกับแดดที่ร้อนเปรี้ยง เหงื่อที่ไหลโชก มันก็ทำให้คนหน้าตาหล่อๆ อย่างผมโทรมลงไปได้อย่างถนัดใจเลยทีเดียว(55)

แถมยังต้องนั่งฟังอาจารย์เทศนาเรื่องวินัยท่ามกลางสายตาของน้องปี 1 ที่จ้องมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น

เสียฟอร์มครับ ขอบอก ก็เรามันปี 4 แล้วหนิ(ยิ่งโดยเฉพาะ เด็กปี 1 ที่คั่วอยู่คนนึง อันนี้อายมาก..)

จะว่าไปมันก็เป็นความผิดของผมเองแหละ ที่ดันขี้เกียจเรียนตั้งแต่ตอนปี 1 ปล่อยให้ตกอยู่ร่ำเรื่อย แต่ก็เดชะบุญที่ไม่ต้องโดนรีไทร์ไปซะก่อน เอาวะ…ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันต่อไป

เพื่อปริญญาใบน้อยที่จะต้องนำกลับไปฝากแม่ให้ได้

หญิงที่กำลังจีบ โดนคนอื่นคั่ว หนีบนั่ง มอ’ไซค์ไปด้วยต่อหน้าต่อตา…

โอ้ย ! เจ็บจัง

ความจรีงวันนี้ตั้งใจจะมาเขียนถึงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยปีที่ 4 ซะหน่อย อุตส่าห์เห็นว่าแดดสวย ลมเย็น …แต่พอมาเจองี้ ไม่ลงไม่เล่ามันแล้ว  เป็นลางมาเชียวตั้งแต่บัตร นศ. หาย น้ำก็ไม่ไหลตั้งกะมื่อคืน เซ็งจัด

ฮ่วย!!

วันนี้ก็เลยคิดอะไรไม่ออก เพราะควันมันออกหูซะงั้น…

ก่อนหน้านี้เคยพยายามมาแล้วหลายครั้ง แต่ละครั้งก็ๆได้แต่นั่งคิดนอนคิดว่า ไอ้เว็บบล็อกอะไรเนี่ย มันมีดีอะไรนักหนา ผู้คนถึงได้คลั่งไคล้ อยากจะมีกันนัก  ก็เพราะผมน่ะเป็นคนที่ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องให้คิดเยอะ แต่ก็ไม่กล้าจะเอามาเล่ามาเขียนให้ใครเขาฟังกันหรอก พูดง่ายๆ ก็คือเป็นประเภทขี้อายและเก็บเนื้อเก็บตัว บวกกับความเป็นคนมีโลกส่วนตัวที่สูงกว่าคนอื่นเขามากโขอยู่สักหน่อย งานเขียนที่ผ่านๆมาของผมเลยออกแนวนิยายเพ้อๆฝันๆไปแนวๆ นั้น

แต่ครั้งนี้กับการเป็นบล็อกเกอร์ (สูดลมหายใจลึกๆ 1 ครั้ง) ผมก็มานั่งคิดๆ ดูแล้วว่าอยากจะเล่า อยากจะพูดเรื่องอะไร แน่ล่ะ…นิยายคงไม่เหมาะแน่ ก็เอาเป็นว่าผมจะเล่าถึงชีวิตประจำวันของผมให้ฟังก็แล้วกันนะครับ อย่าเพิ่งเบื่อกันก่อนซะล่ะ(แต่ก็อาจจะแทรกเรื่องไอที + อะไรที่มันมีสาระบ้างหน่อยๆ) แล้วเจอกันครับผม….

ฉับ ! (เสียงกรรไกรตัดริบบิ้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันตันใจของ แฟนๆบล็อกนี้ที่มาร่วมงานเป็นจำนวนมากถึง 0 คน )